Wielu mężczyzn odczuwa przerzedzenie włosów po trzydziestce. Wkrótce pojawia się zauważalna łysina. Odsetek łysiejących kobiet jest mniejszy, ale nawet po pięćdziesiątce tracą dużo włosów. Nowy wygląd nikomu się nie podoba i jest poważnym problemem psychologicznym, który może prowadzić do depresji. Aby rozpocząć skuteczną walkę z łysieniem androgenowym, należy poznać przyczyny jego występowania.
Łysienie androgenowe (androgenowe) to najczęstszy rodzaj łysienia, który charakteryzuje się zwiększoną wrażliwością mieszków włosowych na aktywną formę męskiego hormonu testosteronu – dihydrotestosteronu. W trzech na cztery przypadki choroba jest przekazywana genetycznie przez linię matczyną. Każda płeć objawia się inaczej.
Choroba rozwija się powoli, a obszary łysienia stają się widoczne po około 10–15 latach. Początkowo linia włosów traci witalność, blask i staje się cieńsza. Następnie włosy zaczynają wypadać.
Praktycznie nie obserwuje się spadku ilości aktywnego hormonu z tyłu głowy. Dlatego tutaj wygląd i grubość włosów pozostają niezmienione.
Wpływ androgenów i estrogenów
Androgeny to zbiór męskich hormonów płciowych. Testosteron i dihydrotestosteron są powiązane z powstawaniem włosów. Odpowiadają za pojawienie się i rozwój wtórnych cech płciowych w organizmie:
niski, szorstki głos;
tkanka mięśniowa i wytrzymałość;
brak powiększenia gruczołów sutkowych;
intensywny porost włosów na twarzy i ciele;
specyficzny zapach wydzieliny gruczołów potowych.
Androgeny są w pewnym stopniu obecne w organizmie kobiety. Gwarantują na przykład prawidłowy poziom cukru we krwi. Jeśli w skórze głowy występuje nadmiar enzymu 5-alfa reduktazy, oznacza to, że dana osoba ma genetyczną predyspozycję do łysienia androgenowego.
Estrogeny odpowiadają również za:
układ sercowo-naczyniowy;
kości szkieletowe;
metabolizm lipidów;
skóra;
błony śluzowe;
metabolizm wody i soli;
centralny układ nerwowy;
układ oskrzelowo-płucny;
pęcherz moczowy;
gruczoły sutkowe;
cewka moczowa;
macica;
pochwa.
Estrogeny, podobnie jak androgeny, biorą udział w tworzeniu metabolizmu, ale efekt ich działania jest dokładnie odwrotny. Zwiększenie ilości estradiolu w czasie ciąży prowadzi do zaprzestania wypadania włosów, gdyż wydłuża się okres ich wzrostu. W ciągu miesiąca po porodzie włosy zaczynają aktywnie wypadać. Jest to spowodowane gwałtownym spadkiem estrogenu.
Zagrożenia i przyczyny łysienia androgenowego
Niektóre cechy wskazują na predyspozycję do łysienia androgenowego. Należą do nich:
- łysienie androgenowe u poprzednich pokoleń krewnych (prawdopodobieństwo 80%);
- bycie mężczyzną (mężczyźni łysieją 4–5 razy częściej niż kobiety);
- po 50 latach włosy wypadają szybciej u połowy mężczyzn i jednej czwartej kobiet;
- Łysienie androgenowe spowodowane jest brakiem równowagi hormonalnej (doping – u mężczyzn; poród, menopauza, terapia hormonalna – u kobiet);
- wiele chorób jąder i jajników (na przykład choroba policystyczna, zapalenie jajników);
- zaburzenie przysadki mózgowej;
- chroniczny stan stresu;
- nowotwory gonad i nadnerczy.
Kobiece czynniki ryzyka łysienia androgenowego:
- nieregularne miesiączki;
- pojawienie się pojedynczych włosków na brodzie, policzkach, plecach lub klatce piersiowej;
- trądzik na twarzy lub plecach.
Każdy włos ma trzy etapy rozwoju: powstawanie, wzrost i wypadanie. Włosy mogą rosnąć 10-12 lat. Następnie w ciągu stu dni dopływ pożywienia do korzenia stopniowo się zatrzymuje. Osłabia, odrywa się od mieszków włosowych i odpada. Na jego miejscu powstaje nowy.
Kiedy w skórze głowy jest wystarczająca ilość DHT (dihydrotestosteronu), życie każdego włosa toczy się normalnie. Kiedy ilość hormonu przekracza normę, ich wzrost zatrzymuje się z powodu skurczu naczyń włosowatych, a życie skraca się do 5–8 tygodni. Włosy stają się cieńsze, wcześniej przestają rosnąć, zwiększa się ilość wypadających włosów, mieszki włosowe zmniejszają się i nie tworzą nowych. W tym miejscu pojawia się tkanka łączna.
Objawy łysienia androgenowego
Rodzaje łysienia androgenowego u mężczyzn i kobiet znacznie się różnią.
U mężczyzn łysienie androgenowe jest zwykle zauważane wcześniej. Z wiekiem może osiągnąć nawet 95%. W wieku 20 lat 25% mężczyzn ma zauważalną „prześwit” na głowie. Po kolejnych 15 latach 2/3 mężczyzn skarży się na pojawienie się łysinek. Do 50. roku życia ponad połowa osób staje się łysa.
Skala Norwooda składa się z siedmiu części i klasyfikuje stopień łysienia typu męskiego androgennego według następujących stopni.
- Nieznaczne przerzedzenie włosów na linii frontu, na czole i skroniach.
- Symetryczne tworzenie trójkątów ok. 2 cm bez włosów w okolicy skroni, pogłębienie czoła, zmniejszenie gęstości na czubku głowy.
- Dalsze pogłębianie się w kierunku tyłu, łysienie korony.
- Obszar czołowy ma czystą skórę; dalej znajduje się szeroki pas normalnie rosnących włosów. Łysienie korony trwa.
- Pasek normalnych włosów pomiędzy czołem a koroną staje się znacznie węższy.
- Segmenty korony, czoła i skroni całkowicie tracą włosy.
- Pozostałe pasma rosną w wąskim rzędzie od skroni do tyłu głowy.
Są mężczyźni cierpiący na łysienie androgenowe typu żeńskiego.
Łysienie androgenowe występuje rzadziej u kobiet. Rozpoczyna się później niż u mężczyzn, ale u pań powoduje znacznie większy dyskomfort. Najczęściej można to zauważyć, gdy zaczyna się menopauza (w wieku 50–60 lat). Rodzaj choroby kobiecej ma trzy opcje.
- Cofnięta linia włosów w kształcie litery I. Jeśli kobieta czesze włosy z przedziałkiem (na środku lub na boki), stają się one szersze. Z biegiem czasu gęstość zanika w obszarze świątyni.
- Widok w kształcie litery O („gniazdo”). Rozpoczyna się rozstaniem, stopniowo zakrywając czoło i tył głowy. Tworzy się okrągła łysina.
- Łysienie typu męskiego u kobiet występuje rzadko. Zdarza się jednak, że w okolicy czoła i tyłu głowy roślinność traci swą witalność, przerzedza się i pojawia się łysina, przypominająca męską. Ten rodzaj choroby jest przemijający. Mieszki włosowe znikają dosłownie w ciągu 3–4 miesięcy.
Stopień łysienia typu żeńskiego określa się za pomocą skali Ludwiga. Ma trzy parametry:
- Całkowita utrata włosów u kobiet praktycznie nigdy nie występuje. Rzadkie obszary na skórze głowy z przebarwionymi, matowymi i łamliwymi włosami na przemian z włosami normalnymi;
- loki na skroniach zachowują prawidłową strukturę;
- linia włosów na czole nigdy się nie cofa.
Objawy łysienia androgenowego u mężczyzn to łysienie czołowych i/lub ciemieniowych odcinków głowy. Od tego zaczyna się wypadanie włosów. Dla kobiet - pośrodku od czoła do korony; całkowita utrata pasm nie występuje. Rozstanie staje się szerokie, najczęściej pośrodku, od czoła do korony. W większości przypadków wypadanie włosów jest niewidoczne wizualnie i nie psuje fryzury, choć zdarzają się poważniejsze przypadki.
Badanie i diagnoza
Jeśli wypadanie włosów zaczyna Ci dokuczać, czas udać się do lekarza. Sam jeden specjalista nie wystarczy, ponieważ choroba może wpływać na narządy wewnętrzne. Lepiej zacząć od terapeuty, który przepisze badanie ogólne i skieruje na konsultację do endokrynologa, dermatologa, onkologa, neurologa, gastroenterologa lub dermatologa.
Trycholog bezpośrednio diagnozuje i leczy skórę głowy. Być może będziesz musiał pracować jako fizjoterapeuta, masażysta lub kosmetolog.
Podczas wstępnego badania lekarz diagnozuje łysienie. Ale do indywidualnego doboru leków konieczny będzie szereg badań laboratoryjnych:
- biochemia krwi (w celu określenia ilości mikroelementów);
- ogólne badanie krwi i badanie żelaza w surowicy;
- na hormony płciowe (estrogeny, testosteron, prolaktyna);
- dla hormonów tarczycy (T3, T4, TSH);
- jeśli istnieje podejrzenie dysfunkcji nadnerczy, wykrywa się poziom hormonu adrenokortykotropowego.
Jeśli to konieczne, możesz poddać się rezonansowi magnetycznemu mózgu, ultrasonografii nadnerczy i jajników. Prowadzone są także badania ukierunkowane. Na przykład trichoskopia komputerowa. Wydarzenie jest całkowicie bezbolesne i bez żadnych wstępnych przygotowań. Daje pełny obraz stanu włosów, skóry głowy, obecności lub braku procesów zapalnych. W ten sam sposób sprawdza się postęp leczenia.
Zestawiony jest fototrichogram, z którego można zrozumieć, ile włosów jest w fazie aktywnej, ile jest chorych (przerzedzonych), ile mieszków włosowych nie rośnie.
Różnice w leczeniu łysienia androgenowego u mężczyzn i kobiet
Mężczyźni i kobiety leczą się inaczej w przypadku wypadania włosów. Mężczyznom nie należy przepisywać leków całkowicie zatrzymujących produkcję testosteronu, ponieważ zaczną pojawiać się kobiece cechy płciowe. W przypadku kobiet przeciwnie, dodaje się środki zwiększające ilość estrogenu.
Mężczyzn leczy się tak, aby najpierw zatrzymać proces wypadania włosów, a dopiero potem zacząć odbudowę włosów. Pierwsze rezultaty przyjmowania leków można odczuć nie wcześniej niż po dwóch miesiącach. Prawdziwy wynik będzie widoczny po ośmiu miesiącach.
Oprócz leków przepisywane są zabiegi fizjoterapeutyczne, maski ziołowe i cebulowe, multiwitaminy i dieta. W okresie leczenia należy powstrzymać się od spożywania alkoholu, mocnej kawy i herbaty, potraw tłustych, wędzonych, słonych i smażonych. Pamiętaj, aby jeść dania z chudych ryb, świeżych warzyw i owoców.
Łysienie androgenowe u kobiet częściej leczy się środkami zewnętrznymi, gdyż nie prowadzi to do całkowitej utraty włosów na głowie. Jeżeli poziom hormonów jest poważnie zaburzony, dobierany jest odpowiedni zestaw środków terapeutycznych. Po zakończeniu leczenia przyczyna łysienia zostaje wyeliminowana, a linia włosów zostaje całkowicie przywrócona.
Wśród przepisywanych leków znajdują się syntetyczne sterydy, substancje zapobiegające tworzeniu się wydzieliny żołądkowej, nasilające rozkład testosteronu i antyandrogeny.
Czas trwania leczenia zależy od ciężkości i przebiegu choroby. Trwałe rezultaty utrzymują się od 5 do 9 miesięcy. W ten sam sposób lepiej jest, aby panie pozbyły się złych nawyków i ponownie rozważyły swoją dietę. Fizjoterapia i przepisy „babci” nie będą zbędne. Na przykład maski z olejkiem łopianowym.
Leczenie farmakologiczne łysienia androgenowego
Łysienie androgenne leczy się za pomocą zabiegów fizjoterapeutycznych, leków, zabiegów chirurgicznych, środków ludowych i specjalnych zastrzyków. W niektórych ciężkich przypadkach pomyślny powrót do zdrowia ułatwia podanie środków uspokajających.
W leczeniu łysienia androgenowego stosuje się leki stworzone specjalnie do leczenia tej choroby, które przeszły wszystkie badania kliniczne i są dopuszczone do stosowania. Ich korzystne działanie potwierdzają rzetelne informacje.
Są też leki, które nieustannie promowane są w Internecie. Nie są tanie i lekarz może zezwolić na ich zastosowanie, jeśli leczenie innymi metodami okaże się nieskuteczne. Nikt nie może zagwarantować powrotu do zdrowia.
Niektóre leki neutralizują działanie DHT, inne przyspieszają metabolizm mieszków włosowych i stymulują porost włosów. Jeszcze inne są stosowane zewnętrznie w obszarach problemowych jako antyandrogeny.
Leczenie łysienia androgenowego trwa dość długo. Zauważalny postęp można osiągnąć dzięki kompleksowemu podejściu i ścisłemu przestrzeganiu wszystkich zaleceń lekarskich.
Terapia sprzętowa łysienia androgenowego
W początkowej fazie choroby trwały efekt terapeutyczny zapewniają fizjoterapia, taka jak elektroforeza, ultradźwięki, fototerapia, magnetoterapia i darsonwalizacja.
Laseroterapia
Zazwyczaj kompleksowe leczenie łysienia androgenowego obejmuje leczenie laserem o niskiej intensywności. Przyspiesza metabolizm skóry głowy, ułatwia dostęp tlenu do obszarów łysienia, usprawnia odpływ limfy. Promieniowanie dociera do mieszków włosowych i aktywuje ich pracę. Włosy zaczynają rosnąć z około 70% zamrożonych mieszków włosowych. W połowie przypadków zwiększa się ich grubość, a wypadanie włosów zmniejsza się o 80%. Miesiąc po zabiegach laserowych można zauważyć włosy welusowe, a po trzech miesiącach odrastają zdrowe loki.
Zabiegi laserowe przeprowadza się raz w tygodniu przez rok przez 2–3 minuty. Ponadto, aby utrzymać wynik, raz w miesiącu. W domu możesz użyć grzebienia laserowego.
Istnieją maszyny laserowe z wszelkiego rodzaju przystawkami. Sam zabieg nie powoduje żadnych niedogodności ani bolesnych reakcji.
Laseroterapia łysienia androgenowego ma kilka przeciwwskazań:
- zaburzenia krzepnięcia krwi;
- zmiany w składzie krwi;
- zakłócenie mózgowego przepływu krwi;
- ciężkie choroby sercowo-naczyniowe;
- choroby onkologiczne;
- gruźlica płuc;
- ciąża;
- przewlekłe choroby nerek, płuc i wątroby w ostrej fazie.
Mezoterapia
Mezoterapia stymuluje wzrost włosów, zwiększa ich gęstość, wzmacnia cebulki poprzez wprowadzenie w skórę leczniczego koktajlu indywidualnie dobranych witamin, mikroelementów, leków celowanych, osocza pobranego z własnej krwi żylnej pacjenta. Zastrzyki wykonuje się bardzo cienką igłą, dzięki czemu ból praktycznie nie jest odczuwalny.
Przebieg leczenia łysienia androgenowego wynosi 10–12 sesji, maksymalny czas trwania sesji wynosi 40 minut.
Przeciwwskazania do mezoterapii:
- onkolodzy;
- hemofilia;
- ciąża;
- nadciśnienie i niedokrwienie trzeciego etapu;
- ostre choroby z gorączką;
- kamica żółciowa;
- choroby skóry;
Przeszczep włosów w leczeniu łysienia androgenowego
W leczeniu łysienia androgenowego wykonuje się przeszczep. Metoda stosunkowo nowa, ale popularna. Początkowo do przeszczepu pobierano pęcherzyki sztuczne lub dawcy. Często kończyło się to odrzuceniem: pojawiały się stany zapalne, ropienie i nieestetyczne blizny. Obecnie z reguły przeszczepia się własny przeszczep. Pobiera się kilka mieszków włosowych wraz z sąsiadującymi kawałkami skóry (przeszczepami). Wybierz miejsca o najgrubszym włosie: z tyłu głowy, za uszami.
Następnie dzieli się je na kilka mikroprzeszczepów lub mikroprzeszczepy usuwa się kilkukrotnie. Druga metoda trwa dłużej, ale jest mniej bolesna. Cięcia są starannie zszyte. Fragmenty dawcy wprowadza się w nacięcia skóry w miejscach, w których włosy przestały rosnąć. Operację wykonuje się pod mikroskopem przy użyciu skalpela.
Wadą operacji jest to, że w miejscu wszczepienia nie będzie gęstych loków, pozostaną blizny i nie będzie możliwości ponownego wykorzystania obszaru dawczego. A sama technika jest uważana za wysoce traumatyczną.
Bezproblemowa operacja jest mniej traumatyczna. Trwa co najmniej dziesięć godzin. Stosowane jest specjalne narzędzie - stemple obrotowe. Za ich pomocą cebulki z mikroprzeszczepem wycina się osobno. Następnie wkłada się je również do wcześniej przygotowanych otworów. Małe zadrapania goją się znacznie szybciej i nie pozostawiają śladów.
Metodę ekstrakcji jednostek pęcherzykowych po raz pierwszy zastosowano 30 lat temu. Jego zalety:
- niski uraz (w ten sposób można przeszczepić nawet rzęsy);
- brak widocznych śladów;
- krótki okres rekonwalescencji;
- możliwość retransplantacji w tym samym obszarze.
Przeszczepione włosy odrosną zdrowo, a fryzura będzie wyglądać naturalnie.
Nie każdemu udaje się osiągnąć zamierzony efekt. Istnieją powody, które to sprzyjają lub utrudniają.
- U młodych osób efekt jest bardziej wyraźny.
- Blondynki widzą lepsze rezultaty.
- Im grubsze włosy z tyłu głowy, tym więcej włosów można przeszczepić.
- Łysienie na czubku głowy jest trudniejsze do wyeliminowania niż na czole.
- Im bardziej rozległe jest łysienie, tym rzadsze będą włosy.
Bezwzględnymi przeciwwskazaniami są zaburzenia krzepliwości krwi oraz reakcja alergiczna na leki przeciwbólowe. Operacji nie będą mogły poddać się osoby poniżej 15. roku życia, osoby cierpiące na zaburzenia psychiczne oraz osoby chore na cukrzycę. Nie można wykluczyć powikłań, takich jak powstawanie blizn, utrata wrażliwości w niektórych obszarach skóry i utrata włosów dawcy. To, jak pomyślnie przebiegła ta impreza, okaże się ostatecznie za około rok.
Środki ludowe stosowane w leczeniu łysienia typu androgenowego
Dobry efekt dają płukanie, wcieranie i maseczki z ziołami leczniczymi. Leczą, spowalniają wypadanie włosów, ale nie są w stanie przywrócić włosów. Tradycyjna medycyna nie jest w stanie wyleczyć zaawansowanego łysienia.
Jednak w trakcie leczenia uwzględniane są naturalne środki zaradcze. Są zalecane przez lekarzy, ale zestaw zabiegów powinien być długi, bez przerw.
Naturalna baza znacząco poprawia oddychanie i ukrwienie skóry głowy, wzbogaca mieszki włosowe w witaminy, likwiduje łupież, skóra przestaje się przetłuszczać, a loki nabierają blasku. Najważniejsze, że łysienie androgenowe ustaje.
- Jednym z najprostszych i najskuteczniejszych przepisów jest pasta z startej całej cebuli, którą wciera się w skórę głowy.
- Jeśli nie chcesz rozprzestrzeniać zapachu cebuli, możesz użyć nalewki pieprzowej. Jego działanie jest podobne.
- Maska z suchej musztardy i łopianu lub oleju rycynowego również pobudza uśpione mieszki włosowe.
- Maska wykonana z soli morskiej lub grubej soli kuchennej nie wymaga długiego przygotowania ani kosztów.
Po nałożeniu maski nałóż na skórę głowy plastikową torebkę lub czepek kąpielowy. Po 30–60 minutach spłucz i umyj włosy szamponem. Do płukania nadają się napar z pokrzywy lub woda zakwaszona octem jabłkowym.